Casper Berris: ‘Mijn broer en ik hadden dezelfde hartafwijking. Hij heeft het niet gered. Ik doe dit voor hem.’

Casper Berris verkleind in beeld

Casper Berris uit Diepenveen is druk bezig met de bereidingen voor de World Transplant Games 2019 in Newcastle, de wereldkampioenschappen voor volleyballers met een donororgaan. In 2014 kreeg hij een nieuw hart van een onbekende donor, die hem zijn leven teruggaf. ‘Mijn broer en ik hadden dezelfde hartafwijking. Hij heeft het niet gered. Ik doe dit voor hem.’

Wanneer Casper zijn verhaal begint, is hij niet te stoppen: ‘Mijn broer kreeg eind jaren ’90 last van hartritmestoornissen. In 2004 kreeg ik precies dezelfde klachten. Dat is wel toevallig dachten we, dus hebben het laten onderzoeken. En ja, toen bleek al snel dat het geen toeval was. We waren allebei drager van het PLN-gen, een afwijking waarbij de hartspier gestaag maar onomkeerbaar achteruitgaat.’

Het noodlot sloeg toe
‘Mijn broer ging hard achteruit en stond op de lijst voor orgaantransplantatie. In 2009 kreeg hij een nieuw hart. Ik zag hem zienderogen opknappen. Geweldig om te zien. Hij kon alles weer doen: sporten, werken, eindelijk weer een normaal leven. Maar na een tijdje kreeg hij toch last van afstotingsverschijnselen. Verschrikkelijk, als ik het erover heb, komt het nog steeds hard binnen. Hij heeft het uiteindelijk niet gered. Het heeft niet zo mogen zijn. In 2012 is hij overleden.’

Ik kon nog geen 5 minuten lopen
Casper kijkt even voor zich uit en vervolgt dan zijn verhaal: ’Ondertussen ging de pompfunctie van mijn hart ook snel achteruit. Ik kon nog geen 5 minuten wandelen, na een paar honderd meter was ik bekaf. Ik had het constant koud. M’n collega’s zeggen nu dat ik er altijd grauw uitzag. Maar ik werkte nog wel. Dat heb ik tot het allerlaatste moment volgehouden. Dat was juni 2014, toen kreeg ik een hartstilstand. Ik was hier bij mijn vader in Diepenveen. Hij heeft heel adequaat gehandeld, dat was mijn redding. In de ambulance naar het ziekenhuis ben ik gereanimeerd. Ik weet er niks meer van hoor, ik heb een week in coma gelegen en werd wakker in Groningen.’

 ‘Ik wist dat ik mijn verjaardag in januari op deze manier niet ging halen’

‘Ik leefde, godzijdank, maar daar was ook alles mee gezegd. Ik kon amper 4 meter van de bank naar de keuken lopen. Als ik alle moed bij elkaar had geraapt, deed ik een poging en stond ik uit te hijgen bij het aanrecht. Ik wist dat ik mijn verjaardag in januari 2015 op deze manier niet ging halen.’

Iedere dag hoop je op het verlossende telefoontje
‘Inmiddels stond ik op de urgentielijst voor donortransplantatie. Iedere dag word je wakker met de hoop dat er vandaag wordt gebeld. Dat is ook het enige waar je mee bezig bent. Je leeft van dag tot dag, bijna van uur tot uur. Dat klinkt dramatisch, zo is het niet bedoeld, maar verder dan dat kijk je op dat moment niet. Want een toekomst is er niet. Maar daar leg je je bij neer. Je kunt niet anders dan hopen dat er vandaag, vanmiddag, straks gebeld wordt door het ziekenhuis met de boodschap dat er een donorhart beschikbaar is.’

Toen ik wakker werd, voelde ik mijn hartslag en had het lekker warm
In december was daar dan eindelijk het verlossende telefoontje. Casper: ‘Ik ging met spoed naar het ziekenhuis en werd voorbereid op de operatie. Dat is nog heel spannend, want het donorhart kan ook niet geschikt blijken. Maar het was goed en er stonden 10 man om me heen om me voor te bereiden.

Het allereerste wat ik me herinner van toen ik wakker werd met mijn nieuwe hart, is dat ik het lekker warm had. Ik had het echt altijd koud. Als ik mijn vuisten dichtkneep, voelde ik mijn hartslag in m’n handen. Een onwaarschijnlijk fijn gevoel. Ook kon ik weer helderder denken en dingen onthouden. Dat was langzaam slechter geworden. Ongelooflijk, ik leefde weer op eigen kracht!’

Mijn broer had het plan een oefenwedstrijd in Diepenveen te organiseren
‘Vanaf toen is het met mij stap voor stap steeds beter gegaan. Ik kon er eindelijk weer zijn voor mijn gezin, voor mijn kinderen van inmiddels 11 en 14 jaar. En ik werk alweer een tijdje full-time. Net als mijn broer speelde ik vroeger volleybal. Hij was na de harttransplantatie toegelaten tot het Nederlandse Transplantatieteam en bereidde zich voor op de wereldkampioenschappen in 2011.’

 ‘In Newcastle wil ik de droom van mijn broer waarmaken’

‘Mijn broer had het plan om een oefenwedstrijd in Diepenveen te organiseren. Hij wilde het zo graag, maar hij was te ziek, het ging gewoon niet meer. Ter nagedachtenis aan hem heeft zijn volleybalteam een herdenkingswedstrijd georganiseerd. Dat is uitgegroeid tot het Rogier Berris volleybaltoernooi. Het Transplantatieteam, dat volledig bestaat uit amateursporters met een donororgaan, doet daar ook aan mee. We halen op deze manier nog steeds geld binnen om het onderzoek naar genafwijkingen en de Stichting Sport en Transplantatie te steunen

Het Nederlandse Transplantatieteam tegen Heren DSC
‘Sinds november 2017 ben ik lid van het transplantatieteam. Omdat het mijn broer niet meer is gelukt, wil ik het nu doen. Volgende week vindt de oefenwedstrijd plaats in Diepenveen. Het Nederlandse Transplantatieteam tegen DSC. Zo bereiden we ons voor op de wereldkampioenschappen, volgend jaar in Newcastle. Daar gaan we onze titel verdedigen en ga ik de droom van mijn broer waarmaken.’

Iedereen is van harte welkom om te komen kijken bij de oefenwedstrijd!
Locatie oefenwedstrijd: Kulturhus, Dorpsstraat 30, Diepenveen
Datum: zondag 18 maart 2018, 13:00.

Interessant? Deel het artikel

Ook interessant

Agenda

duif-2

Altijd op de hoogte!

Abonneer nu! Onze postduif brengt het laatste nieuws in de inbox.

Adverteerders

Scroll naar top